De Bloemenbus

Weet je wat mijn probleem is? Dat ik te gemakkelijk ja tegen dingen zeg. Soms word ik eraan herinnerd dat het misschien egoïstisch is om nee te zeggen, maar dat het wel erg goed kan zijn voor je eigen gemoedsrust. Doordat ik ja zei, zit ik nu namelijk vast aan een bestelbus.

Ja, lach maar. Een oud lel is het, wit van kleur, beschilderd met bloemen. De Bloemenbus, ofwel Flower Van. Veel backpackers hebben zo’n wagen, omdat je achterin heel gemakkelijk een matras neer kan leggen en op die manier veel geld bespaard op overnachtingen. De Duitse Caya is de trotse eigenaresse van de Bloemenbus en ze reist erin rond met Anni uit Estland. Toen ik ze leerde kennen, sliepen ze even niet in de bus maar bij mij in de dorm. Plotseling kwamen ze op het wilde idee om een week naar Bali te gaan. Wat ze met de bus moesten doen, wisten ze niet. De 140 dollar voor parkeren op de luchthaven was natuurlijk wel wat veel.

“Jerry?”

Mwah, dat leek me wel wat, een weekje eigen vervoer. “Kein thema.” Toen ik de sleutels in m’n handen had, vroeg ze of ik hen aankomende dinsdagochtend om drie uur ‘s nachts wilde ophalen vanaf Darwin Airport. Op zich was dat geen probleem, ware het niet dat ik om zeven uur ‘s ochtends moet beginnen met werken. Gelukkig voor haar is gemakkelijk ja zeggen iets wat me goed af gaat, dus wat maakte het uit dat een eventueel slaaptekort in mijn nadeel zou zijn en zij in principe ook voor 15 dollar met de Airport Shuttle van deur tot deur konden reizen? Ik zou hen toch een plezier doen, nadat ik een week lang hun bus had mogen lenen? “Kein thema.”

Ze hadden de bus op honderd meter afstand van het hostel geparkeerd, aan een weg met aan de ene kant een dijk en aan de andere kant een waterpompinstallatie. Parkeren was daar gratis en bovendien was het zo’n heerlijk stille plek, dat ik vorige week donderdag een nachtje in de bus verkoos boven het nooit erg stille hostel. Halftien plat, om halfzes ging de wekker weer. Ik had prima geslapen, die nacht.

Op zaterdagochtend vond ik een sticker van de Rangers op het voorruit, met een notitie dat volgens de regels een “ongeregistreerde, gestolen of achtergelaten” wordt weggesleept. De mensen van de waterpompcentrale hadden geklaagd over een auto tegenover hun terrein. Ik stelde mezelf de vraag of dit wel mijn probleem was, maar in feite was dat het wel omdat ik immers de sleutel had aangenomen. Dus heb ik de bus voor het hostel gezet, waar het toch gratis was in het weekend. Zondagavond reed ik de bus een vrijgekomen parkeerplaats van het hostel zelf op.

Maandagavond wilde ik de Bloemenbus weer aan de straat zetten, zodat ik dinsdagochtend om halfdrie in één keer weg kon rijden. De bus stond klem door de stationwagon van een Italiaan. Jackabo zou de man heten. Kaal en tattoeages, oranje werkshirt. Na twintig minuten wachten, rondvragen en zoeken (iedereen zei immers dat ze hem pas nog hadden gezien), kwam hij de lobby van het hostel binnen gelopen. “Jack?” vroeg ik. Hij keek me onderzoekend aan: “Yes?” “I need you to move your car.” De stoer uitziende jongen begon zich opeens uitvoerig te verontschuldigen, wat een paradoxale vertoning opriep.  Maar goed, hij zette zijn auto weg en ik kon beginnen met de bus achteruit door de poort de straat op te rijden.

De Bloemenbus had geen stuurbekrachtiging en ik kon door de ultrakleine zijspiegels nauwelijks zien wie of wat er achter me stond. De ruimte die ik had om achteruit te rijden, was minimaal. Het betekende talloze keren steken met dertig paar ogen op je gericht. Waarom doe ik dit eigenlijk?, vroeg ik me op dat moment af. Ik was bezig met iets dat totaal niet in mijn belang was: naarstig zoeken naar een parkeerruimte waar de bus van een ander niet zou worden weggesleept en toch gratis kon staan, twintig minuten wachten op een Italiaan die zijn auto achter de bus van een ander had geparkeerd bij gebrek aan beschikbare plaatsen, het eindeloos voor- en achterwaarts steken om het wrak van een anderweer op de straat te parkeren, opdat ik om drie uur ‘s nachts op de luchthaven zou staan voor die ander. Ik werd tijdens het steken en het eindeloos draaien aan het stuur vooral kwaad op mezelf. Waarom had ik nou weer zo snel ja gezegd? Oh nee, ik zei zelfs ‘Kein thema…’

“Godverdomme!”

Uiteindelijk kreeg ik dat teringvehikel achterwaarts de poort uitgereden en parkeerde ‘m langs de straat voor het hostel.

Afspraak was afspraak: om halfdrie stond ik op en reed met een kamergenoot naar Darwin Airport. Hun vliegtuig was geland, maar na drie kwartier stonden de dames nog steeds niet in de aankomsthal. Op het moment dat het volgende vliegtuig uit Bali was geland en die meute daaruit voorbij was gelopen, zei ik tegen m’n kamergenoot: “We gaan.” Hij twijfelde. “We gaan,” herhaalde ik. Het was al vijf over vier in de ochtend en om kwart voor zes zou mijn wekker gaan.

Terug bij het hostel kon de Bloemenbus niet op het eigen terrein worden gezet, omdat het daar volstond. Langs de straat dan maar, dat was gratis tot acht uur ‘s ochtends. Om half zeven stond ik weer naast de bus, dit keer om ‘m mee naar mijn werk te nemen. Het viel me op hoe vreemd hij erbij stond. Een heel stuk verder naar achteren dan ik ‘m toch had neergezet, vannacht. Daarna zag ik dat-ie tegen een terreinwagen was geknald: de handrem was niet genoeg aangetrokken na de nutteloze tocht naar de luchthaven en hij was aan de rol gegaan. Het interesseerde me geen ene moer meer. Ik sprong erin en reed naar mijn werk, want daar kon de bus weer een tijdje gratis staan. Een voordeel: in plaats van vijf minuten te lopen, deed ik er nu een minuut over om naar m’n werk te reizen. ‘s Middags was ik om twee uur klaar en kon ik ‘m gelukkig wel op het hostelterrein neerzetten.

En daar blijft-ie ook staan, die prachtige Bloemenbus. Soms heb je het ergens helemaal mee gehad, wil je ervan af en weet je voor de volgende keer: Just Say No.