Backpacker’s World

Ik begin, na bijna twee maanden in Australië, een goed beeld te krijgen van hoe het backpackersleven in elkaar steekt. Het is een apart wereldje, waarin je nieuwelingen naarstig in het rond ziet kijken in de primaire levensbehoeftige hoop op sociaal contact en de ‘long termers’ (backpackers die al een tijdje in een hostel wonen omdat ze werk hebben) zich voortbewegen alsof ze zich al helemaal thuis voelen. Grofweg kun je de backpackers in twee groepen onderverdelen. Je hebt de normale mensen en de desperado’s. De normale mensen lopen gekapt en geschoren rond, zijn sociaal, je kunt op ze rekenen. Niet bepaald een interessante groep om te observeren. Veel leuker zijn de desperado’s. Die scheren zich niet waardoor ze er als een hippie uit de flowerpowertijd bij lopen, ze lopen op blote voeten door het hostel ook al is het weer zodanig dat het een lange broek vereist. Desperado’s geven je een beetje het idee dat ze in hun thuisland nooit maatschappelijk geslaagd zijn en een verblijf in Australië als uitweg zien. Hier, waar niemand ze kent, kunnen ze pretenderen te zijn wie ze maar willen.

Vrijwel elke eerste conversatie met een nieuw persoon bestaat uit drie standaard vragen: “Where are you from?”, “How long have you been in Australia for?” en “Where in Australia have you been?”. Af en toe word je daar weleens een beetje moe van en heb je ook geen zin meer om vrienden te maken met mensen die maar voor een paar dagen in een plaats, in mijn geval Darwin, blijven voordat ze weer verder reizen. Weer een paar tientallen dollars uitgeven aan een terrasje met mensen die je daarna toch niet meer ziet is niet bepaald de moeite waard. Het is veel leuker om vrienden te worden met mensen die langer blijven, omdat je ze dan beter leert kennen en de gesprekken niet zo verschrikkelijk eendimensionaal blijven.

Ik heb soms weleens zin om uit Backpacker’s World te stappen. Niet dat ik Australië wil verlaten, maar juist meer onder de Australiërs wil zijn. Toevallig is er nu een manier waarop ik met het ene been in het backpackerswereldje kan blijven staan en met het andere in de Australische maatschappij. Ik vond twee weken geleden namelijk werk als receptionist in een motel. Dat was niet mis, natuurlijk, maar verschrikkelijk saai. Bovendien werd er nogal wat dubbel werk verricht: wat al in de computer stond, moesten we ook nog eens met de hand opschrijven en archiveren. Als ik het nut ergens niet van in zie, dan wil het ook niet vlotten met m’n werkzaamheden. Gelukkig (!) heeft de eigenaar van het motel ook een hostel in het centrum van Darwin, waar ik gisteren aan de slag kon in dezelfde funtie, voor hetzelfde salaris, maar met tien werkuren per week extra. Dit is veel leuker en financieel beter. Het mooiste is: ze hebben iemand nodig die om de nacht mensen incheckt. Het stelt niks voor, je moet er hooguit twee keer per nacht even uit om een paspoort in te nemen en een sleutel uit te delen. In ruil daarvoor krijgt die persoon gratis een eigen kamer met tweepersoonsbed in het hostel. Ik kan maandag intrekken.

Het enige nadeel wordt wel, dat ik niet meer in boxershort door het hostel kan paraderen, zoals ik nu ‘s ochtends doe op weg naar de douche. Misschien moet ik zelfs wel slippers gaan dragen…