Op excursie voor de baas

Manager John riep me bij zich in het kantoor. “We laten je vanaf morgen in Elkes Backpackers werken. Ik heb iemand aangenomen die al volledig is ingewerkt in het systeem en hier dus een kickstart kan maken; jij kan dat in het hostel, waar we ook een positie vacant hebben. Op die manier winnen we allemaal.”

Ik kon mijn geluk niet op met deze oplossing. Elke ochtend was ik met tegenzin naar Comfort Inn Vitina gegaan, maar wilde het werk niet opzeggen omdat het nou eenmaal heel erg lastig was om werk te vinden in Darwin. De gedachte om te vragen om werk in het hostel was al een aantal keren bij me opgekomen en nu kwam John er zelf mee. “Je nieuwe baas heet Joanne en zij is vrij nauwkeurig, dus zorg ervoor dat je daar je best doet,” benadrukte hij nog. “Je begint er morgen om zeven uur.”

Ik maakte de dag in het motel af en ging met een opgelucht en blij gevoel terug naar Frogs Hollow. Daar viel echter een heel andere sfeer te bespeuren dan de vrolijkheid waarmee ik de kamer betrad. Edwin zat financieel aan de grond en hij sprak met snikkende stem, alsof hij zojuist had gehuild. Aan zijn rode ogen te zien was dat ook het geval. Hij zei nog steeds te wachten op het geld dat hij vorige week had verdiend op een boerderij. De boer had hem op enkele tientallen kilometers bij een tankstation buiten de stad afgezet en met pijn en moeite twintig dollar voor een bus gegeven. Uiteindelijk moest hij zwaar toeleggen omdat een taxi hem naar Darwin had gebracht. Op zijn rekening stond zeven dollar en hij had nog maar één laatste nacht over op zijn weekreservering.
“Dus morgen sta je op straat?” vroeg ik.
“Ik sta wel al voor nog een week in de computer,” zei hij.
“Jawel,” zei ik, “maar die week moet wel betaald worden als je daar ook gebruik van wilt maken.”
Een ietwat confronterende uitspraak, maar het was niet realistisch om mee te gaan in de ijdele hoop dat hij hier wel kon blijven omdat hij de reservering nou eenmaal al gemaakt had. In elk hostel vroeg men van tevoren om de betaling van het verblijf.
“Maar je hebt toch werk?” vroeg ik.
“Ja, die betalen me morgen honderd dollar.”
“Precies. Je bouwt tenten op, is het niet?”
“Dat klopt, ja.”
“Heb je veel werk?”
“Vanaf maandag moet ik twee weken lang elke dag aan de slag.”
“Dat is een goed vooruitzicht.”
“Zeker. Ik kan het geld goed gebruiken.”

Het was het ding met backpackers: ze gaven het geld uit alsof ze nog in hun thuisland waren en bij moeder woonden, alleen was de realiteit zo, dat ze juist vaak voor de allereerste keer in hun leven op eigen benen stonden. Ze deden werk waarvan het in het welvarende thuisland vanzelfsprekend was dat een immigrant het deed. De Backpacker was de Australische versie van de Oost-Europeaan. Eigenlijk zoals de Duitser Raj me een week later zou vertellen: “Wanneer ik thuis ben, kan ik werken als een paard. Duitsland is niks vergeleken bij het werk in Australië.” Wie weet, alleen zou de noodzaak daartoe ontbreken, het werkaanbod te beperkt zijn omdat hij te duur is en er zou maatschappelijk om ‘m neer worden gekeken. Wel zou zijn toekomstige werkgever erg blij zijn met zijn nieuw verworven werkethiek. Feit bleef, dat als iemand wordt gedwongen wordt te werken, hij alles aanpakt. Hier was geen sociaal vangnet of familie om de helpende hand toe te reiken. Edwin kwam erachter dat eerder het tegenovergestelde waar was. En ondanks zijn wanhoop kan ik je verklappen dat hij inmiddels uit zijn dal is geklauterd.

De volgende dag begon ik in mijn nieuwe werkomgeving.

“Can you work out that starting at seven means at seven and not ten minutes later?” vroeg de blonde vrouw die zich achter de toonbank van Elkes Backpackers bevond. Mijn eerste kennismaking met Joanne.
Ik liet haar de tijd op mijn telefoon zien. 6:59 uur. “My clock is correct,” zei ik.
Ze wees naar het inklokapparaat, die tien minuten voor liep op de werkelijke tijd. “We beginnen hier altijd tien minuten eerder, maar zijn ook tien minuten eerder klaar.”
“Prima.”

Ik klokte in om 7:09 uur. Eigenlijk had ik door haar eerste opmerking de behoefte om meteen rechtsomkeert te maken. Joanne’s door John geroemde nauwkeurigheid kwam wat mij betreft voort uit een inflexibele en gesloten levenshouding. Je moet zulke mensen maar de kost geven, want zelf vinden ze toch altijd dat ze gelijk hebben. Het was echter werk en ik bleef, maar de commitment die ik voelde bij mijn Amsterdamse werkgever Stayokay – ook een hostel – was er niet bepaald. Het was op slag duidelijk dat deze Joanne een uiterst onprofessionele receptioniste was. In dat oordeel was ik dan misschien eenkennig, maar ze bleek er eentje om in de smiezen te houden. Binnen het uur dat ik begon, kreeg ik te horen hoeveel fouten en vergissingen collega Brooklyn had gemaakt. Ze wees op slordig opgevouwen lakens en zei: “See, that’s Brooklyn.” Of een gast die te laat uitcheckte, zou van Brooklyn te horen hebben gekregen dat het mocht. Vanmorgen had Joanne de kluissleutel in de kluis aangetroffen. “It’s all Brooklyn, Jerry.”

En niet alleen deze Brooklyn deed haar werk slecht. Ook het Franse meisje dat gratis in kamer 20 verbleef in ruil voor werkzaamheden als nachtwaker werd afgeschreven, toen zij pas om 8:20 uur de mobiele telefoon, masterkeys en mobiele deurbel kwam inleveren. Dat had om 7 uur moeten zijn.

Joanne vroeg of ik interesse had in het werk. Ik zou gratis in een privekamer met tweepersoonsbed komen te wonen en daarmee honderdvijftig dollar per week besparen. Het kwam bovenop het receptiewerk, waardoor ik lekker zou kunnen sparen. Ik stemde volmondig toe. En ze wilde dat ik met excursies meeging. Litchfield National Park, Kakadu National Park, Katherine Gorge. Ik kon daar geen moeite mee hebben en stemde ook hier mee in.

Ik verbond er wel een voorwaarde aan voor mezelf, dus eentje die ik niet meedeelde aan Joanne. Op het moment dat ik zou merken dat zij op dezelfde manier over mij sprak als over Brooklyn (terecht of onterecht), zou ik er meteen mee stoppen. Toen ze had besloten dat Brooklyn zou worden ontslagen, begon ze dit aan gasten te vertellen die met een fout van Brooklyn te maken hadden gekregen, terwijl dat meisje hier nog een week zou werken voordat ze het zelf te horen kreeg. Dat bedoelde ik eerder met onprofessioneel en ik wilde me daar niet mee in laten. Het was al onwaardig genoeg dat ik hier bleef. Het ging me puur om de gratis kamer, het werk en leuke bijkomstigheden zoals die excursies.

Bovenstaande tekst is een voorpublicatie uit “Backpacken in Australië”.

KROKODILLENCRUISE

 

Een waterpython

 

 

 

 

 

 

KATHERINE GORGE

Rock paintings tell the story of the Aboriginals

 

Bootcruise door de prachtige Katherine Gorge: Gorgeous!

 

Kijk voor meer foto’s op mijn Facebook-pagina. Tot de volgende keer!