Fuck off!

“Ik heb een cadeautje voor je baas,” zei de Italiaan. “Kom eens mee.”

Een cadeau voor Joanne? Nieuwsgierig liep ik achter hem aan de vierpersoonsslaapkamer binnen. De jongen graaide in een tasje en haalde er een puntige dildo uit. “Volgens mij kan ze deze heel erg goed gebruiken,” zei hij.

Ik kwam niet meer bij.

“Of misschien wel een grote, van een halve meter lang en zo rond.” Hij maakte een rondje met de duimen en wijsvingers van zijn beide handen.

De vrouw die mensen de deur wees met “Fuck off” was niet geliefd onder de gasten van het hostel. Gisteren vertelde een Zweedse jongen nog dat hij een briefje van tien wilde wisselen voor een briefje van vijf en vijf 1 dollarmunten, zodat hij zijn was kon doen. Hij quootte haar: “Waarom kom je daarvoor naar mij toe? Ga ergens anders je geld wisselen.” Terwijl hij naar buiten stapte, hoorde hij het haar nog mompelen: “Fuck off.”

Sommige gasten vroegen aan me of zij soms de eigenaresse was. Nee, zei ik, maar ze werkt hier al elf jaar. De Italiaan overwoog om eens met de grote baas te gaan praten. En de grote baas, dat is de Griek George. Als George ‘s ochtends binnen komt om zijn dagopbrengst van de vorige dag op te halen, stelt hij steevast twee vragen: “How are you?” en “Are we busy?” ‘Standaard’ zitten we voor tweederde vol. “That is not good,” zegt hij dan met zijn Griekse accent en loopt zonder verder nog wat te zeggen naar buiten. Een man met een missie.

Joanne klaagde onlangs dat ze nooit erkenning van hem kreeg. Nee, George gaf zijn medewerkster geen aai over het bolletje of een klopje op de schouder. Ik vroeg me af wat hij van haar vond, als hij echt eens eerlijk was, van dit parmantige kippetje van 46, die ondanks haar zwangerschapsachtige buik doorzichtige kleding draagt, blouse’jes waar haar geleeftijde tieten zo ongeveer uit floepen, terwijl ze op haar witte stilettohakken door de receptie paradeert en bedlakens staat op te vouwen. Het is geen pan. De enige die blijft zeggen dat ze altijd vriendelijk tegen hem is, is de Duitser die altijd met zijn strakke, ontblote bovenlijf over het terrein rondloopt. Ja, zijn geld wisselt ze graag, hoor.

Ik zei het van de week tegen haar: “Je kunt wel een vakantie gebruiken.” Dat beaamde ze, ook al zal ze het niet beamen zoals ik het eigenlijk bedoelde. Het was een gefrustreerde vrouw van middelbare leeftijd zonder kinderen. Vroeger moet het een bloedmooie griet geweest zijn. Maar het verval had toegeslagen en ze leek daar niet aan te willen toegeven. Een midlifecrisis? Misschien had de Italiaan wel gelijk en was het een seksueel gefrustreerde  vrouw van middelbare leeftijd zonder kinderen. En hoe stond haar echtgenoot hier eigenlijk in? Is hij onbewust in het verval meegegroeid of is hij elke avond maar wat blij als het slaapkamerlicht uit gaat?

In ieder geval zijn de gasten haar afreageermiddeltje. Niemand deugt. Ik snap haar wel: ze checken niet uit als het hun laatste dag is, proberen anderen gratis te laten overnachten, zijn ‘s nachts luidruchtig. Dat is heel vervelend, vooral als je ‘s ochtends klachten in ontvangst moet nemen. Na elf jaar met een doelgroep te hebben gewerkt waar ze totaal geen affiniteit mee heeft slaat de frustratie toe. Enigszins begrijpelijk, maar niet hoe ze dat tot uiting brengt.

Een Franse wereldreiziger die altijd op tijd betaald, totaal geen overlast veroorzaakt en zeker niet iemand gratis laat overnachten, wil ze eruit hebben, dus schrijft ze in de reservering: “Do not extend this IDIOT”. Hij is Frans en dat zijn gewoon idioten, eikels. “It’s them scumbag French, Jerry,” verklaarde ze. De jongen in kwestie is voor een paar dagen aan het werk in het stadje Katherine, maar komt donderdag weer terug. Godzijdank dat het op donderdag is, want dan werkt Joanne zelf. Ik ben benieuwd wat ze hem gaat vertellen. Ik zou deze gouden gozer juist willen houden als dit mijn herberg was en ik zou geen reden kunnen verzinnen om hem te weigeren. Maar zij zegt het waarschijnlijk met een glashard gezicht: “Ga maar ergens anders heen. Fuck off.”

Ondertussen zit ik elke avond met die gasten aan tafel. We drinken een biertje, voeren met zes of zeven verschillende Europese nationaliteiten leuke gesprekken. Tjoh, we zijn de natte droom van elke pro-Europese politicus. Soms vinden de anderen het heel leuk om een gesprek over Joanne te voeren, “that fucking bitch”. Iedereen weet dat ik me dan op de vlakte houd en ze proberen ook niet langer mijn bevestiging te krijgen. Mijn ontkenning krijgen ze echter ook niet. Ik snap de frustratie van Joanne, ik snap nog veel beter de gerichte frustratie van de backpackers, die allemaal tegen haar muur van onvriendelijkheid aan knallen. Dat heeft gevolgen. Er heerst nu een anti-Joanne-sfeertje, de ratings op internet blijven steken op een beschamende 57%. Tot een paar dagen geleden had ik het gevoel dat ik als een bemiddelaar tussen beide kampen moest staan, ik ben immers zowel receptionist als backpacker.

Dat idee frustreerde mij weer. Ik heb daarom gezocht naar een andere insteek: ik ben neutraal publiek. Ik geef Joanne gelijk noch ongelijk, ik geef de gasten gelijk noch ongelijk. Ik wil ‘s avonds gezellig aan de tafel kunnen blijven zitten en ik wil overdag normaal mijn werk kunnen uitvoeren. Dat vraagt om enige inventiviteit, maar het kan wel.

Mijn baantje als nachtwaker in ruil voor gratis accommodatie heb ik opgezegd, zodat ik ergens anders kan gaan wonen en het receptiewerk als dagbaan kan aanhouden. Joanne heeft aangegeven minder uren te willen gaan werken, want ze trekt de stress niet meer. Ik krijg dan haar uren, als ik dat zou willen, ten minste. Als, want ik heb ook zomaar het idee dat, als mijn auto over een week zijn servicebeurt heeft gehad, ik op weg ga richting Western Australia, om bijvoorbeeld op een boerderij te gaan werken.  Dat is financieel ook beter, want je komt daar niet in de verleiding om zoveel geld uit te geven. Dat houdt dus in dat die neutrale receptionist ook plotseling zegt: ‘Fuck off!’

 Ik begrijp Joanne opeens helemaal.