Door de outback naar Western Australia

In het vorige stukje heb ik een bloemlezing gegeven van de sfeer in het hostel waar ik werkte in Darwin. Nadat vorige week zaterdag opnieuw een dag was met klachten die in een goed hostel niet eens zouden spelen, nam ik op zondagochtend om zeven uur ontslag. Joanne probeerde me nog een week binnenboord te houden, omdat ik haar juist deze week op woensdag- en donderdagochtend zou vervangen wanneer zij als getuige in de rechtbank moest aantreden. Daar had ik niks mee te maken. “Laat de manager dat probleem maar oplossen, het is niet jouw probleem, Joanne.”

Online booking system, payment and confirmation apparently not enough to secure a room. Slept on the street my first night in Darwin thanks to this hostel. When they finally arrived were argumentative, unapologetic and extremely rude. Never stay or book here. Others were checkin out as I left due to bed bugs. Their legs looked horrible.

worst hostel i have ever seen in my life… disgustingly dirty, and felt very unsafe,checked out as soon as i saw the room…will never return!

De laatste twee reviews op internet. De onderste quote is van een Iers meisje dat inderdaad meteen weer uitcheckte toen ik zaterdagavond night guard was. Dat was de spreekwoordelijke druppel.

Zo’n tien dagen eerder had ik een auto gekocht, een Ford Fairmont, waarvoor ik op maandag naar de garage moest. Er moest een nieuw voorruit in, twee nieuwe voorbanden op, het ding lekte olie, de handrem moest worden aangespannen. Allemaal dingen waardoor ik de auto voor een schijntje heb kunnen aanschaffen. Motorisch was-ie namelijk prima in orde. Het duurde alleen wat langer dan ik had verwacht – Darwin en ik waren klaar met elkaar en ik wilde dolgraag vertrekken. Na de eerste opknapbeurt constateerde de Motor Vehicle Registration nog steeds een olielek, waardoor ik pas op vrijdag de auto op mijn naam kon zetten en kon vertrekken.

220 Kilometer ten zuiden van Darwin lag een piepklein stadje waar een meisje werkte dat zo’n twee maanden eerder in dezelfde hostelkamer sliep als ik. De bedoeling was om even gedag te zeggen, maar uiteindelijk liep het uit op een verblijf van twee nachten. Terwijl zij werkte, nam ik een privékamer en ging een stukje lopen door de omgeving. Er daalde een ongelooflijke rust over me heen. Het was hier ontzettend stil. Vrijdagavond was er een gigantisch vuurwerk omdat de Northern Territory op 1 juli precies honderd jaar bestond. Daarna was er karaoke in een bar, waar bleek dat Idols nog een lang bestaan is gegund. Op zaterdag ben ik naar een nabijgelegen meertje gereden waar niemand anders was en een naderende auto op tien minuten te horen was. Het was heerlijk lauw water waarin kledingloos gezwommen kon worden. En geen krokodillen, want daarvoor lag het te geisoleerd. Heb daar een heerlijke rustige middag beleefd. ‘s Avonds naar een rodeo geweest, waar een stierrijder een flinke trap tegen zijn knie kreeg nadat hij was gelanceerd en snikkend van de pijn en mank lopend de arena verliet.

Op zondagochtend ben ik in de auto gestapt en heb ik koers gezet richting Western Australia. Hiervoor reed ik eerst naar Katherine over de Stuart Highway, om in Katherine af te slaan op de Victoria Highway. Het rijden door de Outback is een ervaring op zich. Aan weerszijden van de weg is niks anders dan bush: dunbegroeide bossen, met heel veel dor gras. Om de 200 kilometer was er een benzinepomp, waar je de jackpot betaalde voor een liter. Ik had gelukkig de tank volgegooid in Katherine, wat later 21 cent per liter bleek te schelen. Na een stop op ongeveer 200 kilometer vanaf Katherine, besloot ik de laatste 317 kilometer nonstop te rijden. Dat moest geen probleem zijn, als ik maar de 140/150 kilometer per uur zou aanhouden. Het versleten wegdek was wel een probleem. Als je hier een ongeluk kreeg, dan kon het uren duren voordat er hulpdiensten zouden zijn. Zolang er niks gebeurde, was dat een bevrijdende gedachte. Dus stoof ik met genoemde snelheid over de Victoria Highway, dwars door de leegte, over lange, rechte stukken, afgewisseld met veel bochten als de weg zich door een vallei slingerde. Op een gegeven moment stond er een bordje met ‘Reduce speed’. Van 140 ging ik naar 110, zag een stel enorme gaten in het wegdek te laat en moest een manouvre maken waarbij ik van de weg raakte, de grip op de grond verloor en daarna met een rare slinger weer op het asfalt terecht kwam. In de achteruitkijkspiegel zag ik een enorme stofwolk, waarna ik snel weer optrok naar 150.

Op de grens met Western Australia stond een post, waar auto’s werden gecontroleerd op het vervoeren van groenten, aardappelen, honing en andere plantaardige zaken. Op die manier willen ze bepaalde ziektes buiten deze staat houden. Ik stopte met een stomende motor voor de grenspost, werd gecontroleerd en goed bevonden, waarna ik de laatste 35 kilometer aflegde naar het stadje Kununurra.

Kununurra (probeer dat eens uit te spreken in accentloos Engels!) ligt pal over de grens, aan een enorm meer. Er is hier veel werk op cattle stations, bush camps, roadhouses. Mijn volgende stap is daarom het vinden van werk dat je alleen in Australie kunt vinden.