Naar de top van Pumpkin Peak en drie andere verhaaltjes

Naar de top van Pumpkin Peak
We stonden voor een hekwerk met vijf prikkeldraden, die op gelijke afstanden boven elkaar gespannen waren tussen stalen paaltjes, aan de rand van een groot landbouwveld dat we zojuist hadden doorkruist. De auto stond vijfhonderd meter achter ons langs de weg, waar we aan de tocht waren begonnen door het schrikdraad te passeren. Dat schrikdraad diende vast en zeker voor dieren, maar schoot zijn doel danig voorbij met dat pathetische, ene draadje op een meter boven de grond. Veel grotere dieren dan de mens kwamen hier niet, of het moest de runderen van het nabijgelegen cattlestation weghouden. Maar hier, aan de andere kant van dat gigantische katoenveld, groot genoeg om de complete clièntele van de Nederlandse coffeeshop-industrie van verantwoordelijk geteelde drugs te voorzien, stonden we voor een hekwerk waarvan het duidelijk was dat we er niet achter mochten komen. Er waren geen dieren van een cattlestation aan de andere zijde, maar slechts het graafwerk voor een nieuw irrigatiekanaal en daarachter een stel heuvels van meer dan honderd meter hoog. Onze eindbestemming rees pal voor onze neus voor ons op.

Marius floot van zo’n dertig meter afstand om mijn aandacht te trekken en schopte tegen een paaltje dat los aan het prikkeldraad hing. Ik gebaarde naar mijn eigen ontdekking: een ruime opening tussen de oneffen grond en de onderste draad. Hij knikte en bewoog zich door het prikkeldraad heen, terwijl ik zijn, maar door ons gezamenlijk gebruikte, rugzak onder het prikkeldraad door schoof en er zelf ook onderdoor kroop.

Het was een rare gewaarwording. In een land als Nederland, dat drie keer zo dichtbevolkt is als China, is een persoon blij met een eigen woning en minimale tuin en zou het desnoods de moeite lonen om dat stukje eigen grond met een flinke honkbalknuppel te verdedigen. Daar heeft het, al was het maar voor de persoonlijke gemoedsrust, zin om je eigen stek te hebben en te houden. In Australië, één van de leegste landen ter wereld, heeft 40.000 jaar lang een cultuur geheerst waarin de mens aan het land toebehoort. Er waren jachtgronden per stam, maar de passage van een Aboriginal door vreemd jachtgebied tijdens diens walkabout (maandenlang rondzwerven om als man terug te keren naar de eigen stam), vormde in de regel geen enkel probleem. Prikkeldraad bestond al helemaal niet, en paste ook niet in een systeem waarbinnen de mens als flora en fauna fungeerde.

Zo is het ook tot 1961 geweest in het gebied waar Marius en ik zojuist onder het prikkeldraad door waren gekropen. Rond die tijd was men klaar met de bouw van de Ord River Dam en ontstond Lake Argyle, het grootste kunstmatige meer van het Australische continent. Vanaf dat moment kon men met landbouw beginnen. Het oorspronkelijke idee om rijst te gaan verbouwen ten behoeve van verkoop aan China pakte niet goed uit omdat de vogels de planten sneller wegvraten dan men kon bijbenen, maar pompoenen, meloenen, katoen en houtbouw nemen tegenwoordig gigantische, vlakke velden in die dankbaar worden bewaterd door Lake Argyle, dat na een capaciteitsverdubbeling in 1992 het meest ondergebruikte stuwmeer van (in ieder geval) Australië is.

Een irrigatiekanaaltje, gevoed door Lake Argyle vanaf meer dan vijftig kilometer afstand, van meer dan anderhalve meter breed was het volgende obstakel, op nog geen drie meter achter het prikkeldraad. Een schijnbaar obstakel: Marius sprong er over heen, ving de door mij geworpen tas en ik sprong daarna over het water heen. Vanuit het veld hadden we de bergkam al bekeken. Veel daarvan bestond uit roodroestig zandsteen dat her en der tientallen meters omhoog rees, op sommige plekken leek het beklimbaar. Natuurlijk zag het er van een afstand veel gemakkelijker uit dan wanneer we dadelijk pal voor de berg zouden staan. En we hadden het ons sowieso gemakkelijker kunnen maken, door aan de andere kant te gaan klimmen. Daar was de berg een oplopende heuvel, eindigend met een steile afgrond. Wij wilden echter vanuit die afgrond omhoog klimmen.

Een groot, droog kanaal van zo’n zes meter diep lag voor ons. Gelukkig was nog niet alles gegraven en konden we zo’n vijftig meter verderop erom heen lopen. Een onverharde weg voor werkverkeer werd overgestoken en daar stonden we dan eindelijk: aan de rand van de natuur, van het gebied dat zo’n tachtig meter verderop begon te glooien en niet veel later loodrecht omhoog stak.

We begonnen te lopen door gras van een halve meter hoog, dat zo hard was dat het als naalden in de onderbenen prikte. Ik had zelfs een verhaal gehoord van iemand die zo’n grasspriet dwars door zijn vinger kreeg. Ik heb het dan niet over een grasspriet uit een gemiddelde Nederlandse achtertuin, maar een grassoort dat zich het beste laat vergelijken met helmgras. Dit was echter vijf keer zo hard. Op z’n minst…

Af en toe stampten we op de grond, om aan één van de giftigste slangensoorten ter wereld onze aanwezigheid te melden. Slangen zijn supergevoelig voor de kleinste vibraties en we hoopten dat het een klein verschil maakte in onze levensverwachting. Ze hadden geen interesse in mensen, maar zouden we een exemplaar verrassen, dan was een verdedigingsbijt snel gemaakt. Spoot het beest de volle dosis naar binnen, dan was de weg naar het ziekenhuis erg lang voor degene die de ander uit de bush moest weghalen. Maar misschien nog wel veel langer voor de gebetene, als het vlees langzaam werd weggevreten door het gif. Stampen, kortom, kon dus geen kwaad.

De rotsen bestonden uit zandsteen met ijzer. Vergeet het ijzer, echter, het zorgde slechts voor een roestrode kleur dat er, vanuit de velden, prachtig uitzag als de zon erop scheen. Het beklimmen van de fuckers was van geheel andere orde. Zandsteen is zacht en regelmatig brokkelde een stuk af als we het vastpakten om weer een etage hoger te komen. Gelukkig was het niet zo verraderlijk en konden we het vaak zien aankomen als een stuk los zat. Vaak, maar niet altijd. Ik klom boven Marius uit en zette op een gegeven moment mijn voet op een blok neer dat stabiel leek te liggen, maar weldra wegschoof en richting de Duitser viel. Hij kon ternauwernood zijn voet weg halen door de naastgelegen rotsen te grijpen en zich daaraan een stuk omhoog te trekken.

Zo klommen we door en maakten op flauwere stukken dankbaar gebruik van de paadjes die door dieren (we zagen wallabie-keutels liggen) gebaand waren. Op de top werden we overvallen door een zandvliegenplaag, die op bezwete lichamen afkomen en zeer irritanten beten plaatsen, die in enorme bulten veranderen als je eraan krabt. Dat krabben is helaas onvermijdelijk.

We bleven een tijdje op de top om van het uitzicht te genieten. We zagen de velden liggen waar we doordeweeks werkten (ieder aan een andere kant), we probeerden de richting naar Kununurra te bepalen maar zaten er allebei net naast (ontdekte ik twee dagen later). Het oorspronkelijke plan was om een goed gedeelte van de bergkam af te lopen, maar dit lieten we varen. De zandvliegen maakten het haast ondraaglijk en het terrein was dusdanig ruig, dat het veel meer tijd zou vergen dan we van tevoren hadden ingeschat. Tot slot wisten we niet of het verderop mogelijk was om zonder klimmateriaal te dalen. Jep, de voorbereiding op deze zondagmiddagwandeling was optimaal, inderdaad.

Na een ruime drie kwartier ondernamen we de terugtocht, die veel soepeler verliep doordat we nu gescheiden naar beneden liepen en we niet op elkaar hoefden te wachten. Daarna sprongen we weer over het kanaaltje van anderhalve meter, rolden onder het prikkeldraad door en liepen terug naar de auto. We waren een stel prachtige foto’s, een mooie ervaring en waarschijnlijk minstens tien zandvliegbeten rijker.

“Stel dat we de eerste blanken waren op die heuvel,” zei ik, “dan moeten we het een naam geven. Mount Marius klinkt wel, vind je niet?”
“Pumpkin Peak,” besloot de Duitser.

“He put a finger in my asshole”
Eén van de pompoenenplukkers waarmee ik zeven dagen per week mezelf een slag in de rondte werk, is een Japanse jongen van 22 jaar oud. Hij vertelde opeens tijdens de lunchpauze: “I was in Thailand and a man on the street offered me a free massage. I said yes, because it was free. He did my back and then I noticed that he put his finger in my asshole.”
Ik verslikte me in de slok Mountain Dew en we kwamen niet meer bij van het lachen. Vooral het gezicht van Nori, zoals hij heet, sprak boekdelen. De verbazing van het moment lag erin bestorven. “And then,” ging hij door, “I jumped up and got dressed. I wanted to leave. The man gave me 60 bucks, because I didn’t like the massage.”
“Sixty bucks isn’t bad for a finger in your asshole,” proestte Steff, de Engelse supervisor.
“Not sixty bucks,” zei Nori, “sixty bath!”

Prins Max
Onze hechte groep in het hostel moest hem niet, die arrogante Max uit Oostenrijk. Hij vroeg aan een Engelse jongen of die een terrorist was en wilde een eerlijk antwoord. Hij drong zich op en zoop zich een eind in de rondte. Zijn teksten waren dan wel weer leuk: hij beweerde prins Maximilian uit Oostenrijk te zijn, die 45 Australische dollar van zijn familie kreeg voor elk uur dat hij alleen wist door te brengen. Hij was hier om zijn zelfstandigheid te beproeven, onze Habsburger. Of heette hij Von Hohenberg, nakomeling van aartshertog Franz Ferdinand?
Laten we het bij Prinz Max houden.
Der Prinz Max von Hohenberg bis Habsburg, his royal assholiness, had op een kwade ochtend in zijn bed geplast. Hij werd wakker gemaakt en zette meteen de fles gin aan zijn mond, om daarna weer in slaap te vallen.
Cleaning Granny werd ingeschakeld.
Deze dame op leeftijd, die fungeert als de kenau van de hygiene, beende na te zijn ingelicht door Marius de bewuste slaapkamer in en gaf hem een uur om uit te checken. Zijn geld zou hij niet terug krijgen, want het reinigen van het matras kostte minstens honderd dollar.
Prinz Max, die de dag ervoor nog was ontwaakt met een getekende Hitlersnor onder zijn neus, keek Cleaning Granny glazig aan en viel weer in slaap. Het uur passeerde en de politie werd ingeschakeld. Nu rijdt de Australische politie rond met pick-ups, met een grote kooi achterop. Hier worden de arrestanten in vervoerd. Weldra werd Prinz Max in de kooi geplaatst en afgevoerd.
Na wat geGoogle kwamen we erachter dat Prinz Max echt een prins was… Er is daarna een poging ondernomen om het verhaal aan het Duitse kwaliteitsblad Bild te verkopen, maar die hebben niet gereageerd. Op Vogel’s Nest! doen we niet zo moeilijk.

De OntmaagdingStel je voor: je komt uit Taiwan, je bent 22 jaar oud en wereldvreemd. De namen Nelson Mandela, Martin Luther King, Arnold Schwarzenegger, Barack Obama en paus Benedictus XVI zeggen je niks. Overal komt een blanco referentie tevoorschijn. Alleen bij Mao Zedong weet je te melden dat hij een Chinese leider was, maar China, dat is een verschrikkelijk land. Je bent er nooit geweest, maar voor elke trouwe Taiwanees is China een nachtmerrie. Daarna beken je maagd te zijn.
Ho! Wacht even!
Je komt uit Taiwan, bent 22 jaar oud en… we vergeten dat je wereldvreemd bent, maar, …maagd?!
Die arme Shu-Xian, of Chris, zoals we hem beter kennen. Daar moest verandering in komen, vond onze Engelse supervisor. Dus besloten we collectief geld in te leggen en voor AU$170 een hoer te bestellen. Vrijdagavond zou de Grote Ontmaagding plaats gaan vinden.
Chris geloofde het allemaal: hij was in de veronderstelling dat we een halfbloedje, een prachtige meid van 18 dat een kruising was tussen een Aboriginal en een blanke, hadden geregeld dat zoveel ervaring had, dat hij zich nergens zorgen over hoefde te maken. Maar, dat laatste deed hij juist wel. Toch wilde hij er het beste van maken. Op woensdag zei hij trots zijn zak te hebben geschoren, want wij hadden hem verteld dat vrouwen dat mooier vinden. Bovendien lijkt je penis dan langer. En hij zei het niet alleen, maar trok ook nog eens zijn onderbroek een stuk naar beneden om de kaalslag te tonen. Op donderdag haalde Pierre, uit Zuid-Frankrijk, een komkommer uit zijn tas en een stel condooms. Chris ging verwoed aan de slag met de oefening om zo soepel mogelijk een condoom om zijn abattoir te kunnen schuiven. Aan het einde van de middag was hij zo nerveus, dat hij met een rol pleepapier uit de rijdende terreinwagen sprong om te schijten langs de weg. Op vrijdag rende hij tot drie keer toe uit het veld richting een irrigatiekanaal om op de oever daarvan een drol te draaien. Op vrijdagmiddag werd hij uit de droom geholpen.
Zijn reactie?
Die was er niet.