Ik kan niet zeggen dat ik erg bang ben uitgevallen voor veel dingen, maar dat smerige, vieze, slijmerige beest genaamd vis doet me sidderen. Toen een jongen uit het hostel me afgelopen donderdag vroeg om met hem te gaan vissen – we hadden allebei een vrije dag – wilde ik eigenlijk beleefd weigeren. Wat moet ik met een vishengel als ik daarmee bewust het risico neem om het smerigste creatuur van Moeder Natuur eraf te moeten halen, met de haak door zo’n gore pruillip gepierced? Nee, dat was niks voor mij. Maar ik zei ja.
Ik was niet naar Australië afgereisd om me te laten leiden door fobies en angstgedachten. Ik ben hier voor het avontuur en voor het proberen van nieuwe dingen. Hoe anders was dat, op visgebied, in Nederland. Ik herinner me die keer dat ik even de vishengel van m’n broer moest bemannen aan de slootkant in Blokker. Weldra leverde ik een gevecht met een beest onder water, en toen het aan de oppervlakte kwam keek ik in de open bek van een enorme snoek van een meter lang. Man, ik schrok me kapot! Stopte subiet met het binnen halen en de snoek ontsnapte – en daarmee blijkbaar de vangst van de dag. Dat was alweer enkele jaren geleden, maar ik heb sindsdien geen vishengel meer aangeraakt. Tot afgelopen donderdag.
Marius, die met me wilde gaan vissen, vroeg in de receptie om een goede visstek en we waren al spoedig (na een stop in de supermarkt) op weg naar de aangewezen plek. Daar, aan de zanderige waterkant van de Durham River, ongeveer een kilometer of wat buiten Kununurra, nam ik de geleende handlijn, deed een stuk worst aan de haak en wierp het in het kalme water van de rivier. Er gebeurde vrij weinig. Hoogtepunten waren vooral de rust, het dromerige staren naar de vislijn en dobber, het voorbij zien ‘drijven’ van een krokodil – als een duikboot dat loert naar de vijand en plotseling weer onder water verdwijnt. Dieptepunten waren de intense hitte en steekvliegen, die op een irritante manier rond je bezwete lijf vliegen en dan opeens toeslaan. Ze kregen, vrijwel zonder uitzondering, allemaal de doodstraf.
Vandaag zijn we weer gaan vissen. Ik heb nu zelf een handlijn aangeschaft, met haken die groot genoeg zijn voor barramundi – grote, vette vissen van soms 1 meter 30 lang. Het gevecht met zo’n beest vind ik mooi, maar het van de haak halen laat ik nog altijd graag aan anderen over. En omdat we dit keer met z’n vijven waren, vormde dat geen probleem. Ik ving bot, zal ik maar toegeven, ondanks de garnalen die ik aan de twee haken had gedaan. Marius was in de weer met een kleine haak en ving om de haverklap kleinere vissen. Hij suggereerde dat ik zo’n kleine als levend aas gebruikte. Prima, maar ik ging dat ding niet aan de haak rijgen, ook al was het maar een visje van tien centimeter. “Ik kan vissen niet aanraken,” zei ik. Dus deed hij het. Ik ving nog steeds niks, maar het lijkt erop dat ik een nieuwe bezigheid heb gevonden. Het is superchill om met anderen een zeldzame vrije dag op zo’n stille locatie door te brengen. En vissen is een mooi excuus daarvoor; een hobby zal het echter nooit worden.
